Чарлс Хард Таунс

Чарлс Хард Таунс
Таунс во 2007
Роден(а)јули 28, 1915(1915-07-28)
Гринвил, Јужна Каролина, САД
Починал(а)јануари 27, 2015(2015-01-27) (возр. 99)
Оукленд, Калифорнија, САД
ЖивеалиштеАмерика
НационалностСАД Американец
ПолињаФизика
Установи
  • Калифорниски универзитет
  • Белови лаборатории
  • Институт за одбранбени анализи
  • Колумбиски универзитет
  • Масачусетски институт за технологија
  • Мичигенски универзитет
Образование
  • Фурмански универзитет
  • Дјукски универзитет
  • Калтех
Теза„Концентрација на тежок јаглероден изотоп и мерење на јадрениот спин“ (1939)
Докторски менторВилијам Смитх
Докторанди
  • Али Џаван
  • Џејмс Гордон
  • Роберт Бојд
  • Рејмонд Чјао
Познат поМасери
Поважни награди
  • Комстокова награда за физика (1958)
  • Џон Картиева награда (1961)
  • Јангов медал и награда (1963)
  • Нобелова награда за физика (1964)
  • IEEE медал на честа (1967)
  • Национален научен медал (1982)
  • Ломоносов златен медал (2000)
  • Ваневар Бушиева награда (2006)
  • SPIE златен медал (2010)
СопружникФренсис Браун (в. 1941)

Чарлс Хард Таунс (англиски: Charles Hard Townes 28 јули 191527 јануари 2015) — американски физичар, нобеловец[1][2] и пронаоѓач. Таунс бил познат по неговата работа окулу теоријата и примената на масерот, со кој основал патент, и друга работа на полето на квантната електроника поврзано со масерските и ласерските уреди.[3][4][5][6][7][8][9][10][11] Тој ја поделил Нобеловата награда за физика во 1964 со Николај Басов и Александар Прохоров.[12][13][14][15]

Рани години

Таунс се родил во Гринвил, Јужна Каролина, син на Елен Самтер Таунс (Хард; 1881-1980) и Хенри Кит Таунс (1876-1958), адвокат.[16] Тој добил дипломи во Фурмановиот универзитет. Таунс ја завршил работата за дипломата магистер на науки по физика во Дјукскиот универзитет во 1936, а потоа се запишал во Калифорнискиот институт за технологија, каде ја добил неговата докторска диплома во 1939.[17] За време на Втората светска војна тој работел на радарски бомбашки системи во Беловите лаборатории.[1]

Кариера

Чарлс Хард Таунс

Таунс бил избран за професор во 1950 во Колумбиски универзитет.[1] Тој работел како извршен директор во колумбиската лабораторија за зрачење од 1950 до 1952. Тој бил директор на одделот за физика од 1952 до 1955.[1]

Теоретичари како Нилс Бор и Џон фон Нојман се сомневале во веројатноста за создавање на масер.[18] Нобеловците Исидор Ајзек Раби и Поликарп Куш добиле финансиски средства за нивното истражување од истиот извор како и Таунс. Три месеци пред првиот успешен експеримент, тие пробале да го запрат:

„Види, треба да престанеш со работата која ја правиш. Нема да успее. Ти знаеш дека нема да успее, ние знаеме дека нема да успее. Само си ги трошиш парите, едноставно престани!“[19]

Како член на Обединетата Христова црква, Таунс сметал дека „науката и религијата се прилично паралелни, многу послични отколку другите луѓе што мислат и дека на крајот, тие мора да се спојат.“[20]

Во 1953, Таунс, Џејмс Гордон и Зигер го изградиле првиот амонијашки масер во Колумбискиот универзитет.[1] Овој уред користел стимулирана емисија во прилив на енергетизирани молекули на амонијак за да дојде до засилување на микробрановите на честота од окулу 24.0 гигахерци.[1]

За неговото создавање на масерот, Таунс заедно со Николај Басов и Александар Прохоров ја добил Нобеловата награда за физика во 1964.[1]

Таунс исто така ја пионеризирал употребата на масерите и ласерите во астрономијата, како дел од тимот кој прв ги открил комплексните молекули во вселената и ја одредил масата на супермасивната црна дупка во центарот на Млечниот Пат.[21]

Помеѓу 1966 и 1970, тој бил директор на НАСА научниот советодавен комитет за Аполо проектот за месечево слетување.

Во последните неколку години, Таунс работел како предавач на Карл Шварцшилд во Германија и предавач на Бирла и Ервин Шредингер во Индија.[1]

Личен живот

Таунс се оженил со Френсис Х. Браун во 1941.[1] Тие живееле во Беркли, Калифорнија.[1] Тие имале четири ќерки, Линда Роузвин, Елен Андерсон, Карла Кеслер и Холи Таунс.[1]

Таунс починал на деведесет и девет годишна возраст во Оукленд, Калифорнија, на 27 јануари 2015.[22]

Почести и награди

Таунс (десно) ја прима Ваневар Бушиевата награда, 2006

Таунс е широко познат за неговата научна работа и водство.

  • 1956 — избран за член на Националната академија на науките.
  • 1957 — избран за соработник на Академијата на науките и уметностите на САД.[23]
  • 1958 — награден со Комстокова награда за физика од Националната академија на науките.[24]
  • 1959 — награден со Ричмејеровата спомен награда од Американското здрушение на професори по физика.[25]
  • 1961 — Richtmyer Дејвид Сарнофиева електронска награда доделена од Институтот за електично и електротехничко инженерство, а исто и Румфордова награда доделена од Академијата на науките и уметностите на САД.
  • 1962 — Џон Џ. Картиева награда за напредок во науката доделена од Националната академија на науките.[26]
  • 1962 — Стјуарт Балантинов медал доделен од Франклиновиот институт.
  • 1963 — Јангов медал и награда, за истакнати истражувања на полето на оптиката доделени од Институтот за физика.
  • 1964 — Нобелова награда за физика со Николај Басов и Александар Прохоров за придонес во основоположничката работа во квантната електроника која довела до создавање на масерот и ласерот.
  • 1979 — Бил награден со Нилс Боровиот меѓународен медал, за придонес во мирољубивата употреба на атомската енергија.
  • 1980 — Таунс бил примен од страна на неговата домашна држава во Холот за наука и технологија на Јужна Каролина,а исто така бил награден со цитат.
  • 1982 — Тој го добил Националниот научен медал, доделен од претседателот Роналд Реган.
  • 1983 — назначен во Папската академија на науките.
  • 1994 — избран за странски чнел на Руската академија на науките.
  • 1996 — награден со Фредерик Ивиев медал од Оптичкото друштво на САД
  • 1997 — Јанскиево предавање пред Националната радиоастрономска опсерваторија
  • 1998 — награден со Раселово предавање од Американското астрономско друштво.
  • 2000 — награден со Ломоносов златен медал од Руската академија на науките.
  • 2003 — награден со Телјурајдска фестивалска награда за технологија во Телјурајд (Колорадо).
  • 2004 — награден со Италијанско друштво за оптика и фотоника Архивирано на 14 мај 2015 г. (SIOF) медал "Galileo".
  • 2005 — награден со Темпелтонова награда за „напредок во истражувањето или откритијата окулу духовните реалности“.
    • Тој исто така бил награден со леКонтиева плакета.
  • 2006 — Заедно со соработникот Рај Реди, Таунс бил награден со Ваневар Бушиевата награда за доживотни придонеси и државништво во науката
  • 2008 — На 24 мај Таунс добил почесен докторат за хумани писма од Редленскиот универзитет.
  • 2010 — SPIE златен медал
  • 2011 — на 14 мај Таунс добил почесен докторат за наука од Тексаскиот универзитет
  • 2012 — награден со Награда „Златна гуска“ за владино-основано истражување со неочекувани апликации
  • 2012 — награден со Ненси ДеЛој Фицрој и Роланд Фицроев медал од Американското друштво на машински инженери

Одбрани објавени дела

Делата на Таунс биле широко објавени во книги и рецензирани статии,[13] меѓу кои:

Наводи

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 „Charles H. Townes — Biographical“. Nobelprize.org. 2006. Посетено на 2014-07-29.
  2. „Remembering Charles Townes“. Furman University. 2015-01-27. Архивирано од изворникот на 2015-01-28. Посетено на 2015-01-27.
  3. Bertolotti, Mario (2004). The History of the Laser. Taylor & Francis. ISBN 978-0-7503-0911-0.
  4. Bromberg, Joan (1991). The Laser in America, 1950–1970. MIT Press. ISBN 978-0-585-36732-3.
  5. Chiao, Raymond, уред. (1996). Amazing Light: A Volume Dedicated To Charles Hard Townes On His 80th Birthday. Springer. ISBN 978-0-387-94658-0.
  6. Chiao, Raymond, уред. (2005). Visions of Discovery: New Light on Physics, Cosmology, and Consciousness, A Volume Dedicated to Charles Hard Townes on his 90th Birthday. Cambridge. ISBN 978-0-521-88239-2.
  7. Haynie, Rachel (2014). First, You Explore: The Story of Young Charles Townes (Young Palmetto Books). University of South Carolina Press. ISBN 978-1-61117-343-7.
  8. Hecht, Jeff (2005). Beam: The Race to Make the Laser. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-514210-5.
  9. Hecht, Jeff (1991). Laser Pioneers. Academic Press. ISBN 978-0-12-336030-4.
  10. Taylor, Nick (2000). Laser: The Inventor, the Nobel Laureate, and the Thirty-Year Patent War. Simon & Schuster. ISBN 978-0-684-83515-0.
  11. Townes, Frances (2007). Misadventures of a Scientist's Wife. Regent Press. ISBN 978-1-58790-128-7.
  12. „Nobel laureate and laser inventor, Charles Hard Townes, dies at 99“. Berkeley.edu. Посетено на January 27, 2015.
  13. 13,0 13,1 Чарлс Хард Таунс from the Scopus bibliographic database.
  14. Charles Townes — the Maser and the Laser, Office of Scientific and Technical Information, United States Department of Energy
  15. Charles H. Townes — Biographical Архивирано на 29 април 2006 г., Nobel Prize
  16. „Notable South Carolinians- Dr. Charles Hard Townes | Indigo Blue“. Indigobluesc.com. 1915-07-28. Архивирано од изворникот на 2013-10-23. Посетено на 2013-10-22.
  17. Townes, Charles (1939). Concentration of the heavy isotope of carbon and measurement of its nuclear spin (PhD thesis). Caltech.
  18. „Charles H. Townes: The Light Fantastic“, BusinessWeek, August 1, 2004
  19. Heinrich Hora; Edward Teller; George Hunter Miley (1 June 2005), Edward Teller Lectures: Lasers And Inertial Fusion Energy, Imperial College Press, стр. 3–4, ISBN 978-1-86094-468-0, Посетено на 27 December 2012
  20. Harvard Gazette June 16, 2005 Laser's inventor predicts meeting of science, religion Архивирано на 5 март 2016 г.
  21. „Laser inventor Charles Townes dies“. The Guardian. January 29, 2015.
  22. „Charles H. Townes Dies at 99; He Envisioned the Laser, Bringing It Into Daily Life“. The New York Times. 2015-01-29. Посетено на 2015-01-29.
  23. „Book of Members, 1780–2010: Chapter T“ (PDF). American Academy of Arts and Sciences. Посетено на 7 April 2011.
  24. „Comstock Prize in Physics“. National Academy of Sciences. Посетено на 26 February 2014.
  25. „Richtmyer Memorial Award“. American Association of Physics Teachers. Посетено на 28 January 2015.
  26. „John J. Carty Award for the Advancement of Science“. National Academy of Sciences. Посетено на 13 February 2011.

Надворешни врски